9.
Η ομιλία με το ερώτημα για την άγνοια
322.
«'Άγνοια, άγνοια', φίλε Σαριπούττα, λέγεται.
Ποια άραγε, φίλε, είναι η άγνοια;»
«Ό,τι, φίλε, είναι αγνωσία για τον υπαρξιακό πόνο, αγνωσία για την προέλευση του υπαρξιακού πόνου, αγνωσία για την παύση του υπαρξιακού πόνου, αγνωσία για την πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου -
αυτή λέγεται, φίλε, άγνοια».
«Υπάρχει όμως, φίλε, οδός, υπάρχει πρακτική για την εγκατάλειψη αυτής της άγνοιας;»
«Υπάρχει πράγματι, φίλε, οδός, υπάρχει πρακτική για την εγκατάλειψη αυτής της άγνοιας».
«Ποια όμως, φίλε, είναι η οδός, ποια η πρακτική για την εγκατάλειψη αυτής της άγνοιας;»
«Αυτή ακριβώς, φίλε, η ευγενής οκταμελής οδός είναι για την εγκατάλειψη αυτής της άγνοιας, δηλαδή -
ορθή άποψη, ορθός λογισμός, ορθή ομιλία, ορθή πράξη, ορθός βιοπορισμός, ορθή προσπάθεια, ορθή μνήμη, ορθή αυτοσυγκέντρωση.
Αυτή πράγματι, φίλε, είναι η οδός, αυτή η πρακτική για την εγκατάλειψη αυτής της άγνοιας».
«Ευλογημένη, φίλε, είναι η οδός, ευλογημένη η πρακτική για την εγκατάλειψη αυτής της άγνοιας.
Και είναι αρκετό, φίλε Σαριπούττα, για επιμέλεια».
Ένατη.