1.
Η ομιλία Αττάντιπα
43.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Διαμένετε, μοναχοί, έχοντας τον εαυτό σας ως νησί, έχοντας τον εαυτό σας ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο, έχοντας τη Διδασκαλία ως νησί, έχοντας τη Διδασκαλία ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο.
Σε αυτούς, μοναχοί, που διαμένουν έχοντας τον εαυτό τους ως νησί, έχοντας τον εαυτό τους ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο, έχοντας τη Διδασκαλία ως νησί, έχοντας τη Διδασκαλία ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο, η αιτία πρέπει να εξεταστεί.
Από πού γεννιούνται η λύπη, ο θρήνος, ο πόνος, η δυσαρέσκεια και το άγχος, από πού προέρχονται;»
«Και από πού, μοναχοί, γεννιούνται η λύπη, ο θρήνος, ο πόνος, η δυσαρέσκεια και το άγχος, από πού προέρχονται; Εδώ, μοναχοί, ο αδαής κοινός άνθρωπος που δεν βλέπει τους ευγενείς, που δεν είναι επιδέξιος στην ευγενή διδασκαλία, που δεν είναι πειθαρχημένος στην ευγενή διδασκαλία, που δεν βλέπει τα ενάρετα άτομα, που δεν είναι επιδέξιος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, που δεν είναι πειθαρχημένος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, θεωρεί την ύλη ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα ύλη· ή την ύλη στον εαυτό, ή τον εαυτό στην ύλη. Η ύλη του αυτή μεταβάλλεται και γίνεται διαφορετική. Λόγω της μεταβολής και αλλοίωσης της ύλης του, εγείρονται λύπη, θρήνος, πόνος, δυσαρέσκεια και άγχος. Θεωρεί το αίσθημα ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα αίσθημα· ή το αίσθημα στον εαυτό, ή τον εαυτό στο αίσθημα. Το αίσθημά του αυτό μεταβάλλεται και γίνεται διαφορετικό. Λόγω της μεταβολής και αλλοίωσης του αισθήματός του, εγείρονται λύπη, θρήνος, πόνος, δυσαρέσκεια και άγχος. Θεωρεί την αντίληψη ως εαυτό... θεωρεί τις δραστηριότητες ως εαυτό... θεωρεί τη συνείδηση ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα συνείδηση· ή τη συνείδηση στον εαυτό, ή τον εαυτό στη συνείδηση. Η συνείδησή του αυτή μεταβάλλεται και γίνεται διαφορετική. Από τη μεταβολή και την αλλαγή της συνείδησής του εγείρονται λύπη, θρήνος, πόνος, δυσαρέσκεια και άγχος.
«Γνωρίζοντας, μοναχοί, την παροδικότητα της ύλης, τη μεταβολή, τη φθίση και την παύση, 'τόσο στο παρελθόν όσο και τώρα, όλη η ύλη είναι παροδική, οδυνηρή και υποκείμενη σε μεταβολή', βλέποντας έτσι αυτό όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία, η λύπη, ο θρήνος, ο πόνος, η δυσαρέσκεια και το άγχος εγκαταλείπονται. Με την εγκατάλειψή τους δεν ταράζεται· μη ταραζόμενος διαμένει στην ευτυχία· ο μοναχός που διαμένει στην ευτυχία ονομάζεται 'κατασβεσμένος ως προς εκείνο το μέρος'. Γνωρίζοντας, μοναχοί, την παροδικότητα του αισθήματος, τη μεταβολή, τη φθίση και την παύση, 'τόσο στο παρελθόν όσο και τώρα, όλα τα αισθήματα είναι παροδικά, οδυνηρά και υποκείμενα σε μεταβολή', βλέποντας έτσι αυτό όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία, η λύπη, ο θρήνος, ο πόνος, η δυσαρέσκεια και το άγχος εγκαταλείπονται. Με την εγκατάλειψή τους δεν ταράζεται· μη ταραζόμενος διαμένει στην ευτυχία· ο μοναχός που διαμένει στην ευτυχία ονομάζεται 'κατασβεσμένος ως προς εκείνο το μέρος'. Της αντίληψης... Γνωρίζοντας, μοναχοί, την παροδικότητα των δραστηριοτήτων, τη μεταβολή, τη φθίση και την παύση, 'τόσο στο παρελθόν όσο και τώρα, όλες οι δραστηριότητες είναι παροδικές, οδυνηρές και υποκείμενες σε μεταβολή', βλέποντας έτσι αυτό όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία, η λύπη, ο θρήνος, ο πόνος, η δυσαρέσκεια και το άγχος εγκαταλείπονται. Με την εγκατάλειψή τους δεν ταράζεται· μη ταραζόμενος διαμένει στην ευτυχία· ο μοναχός που διαμένει στην ευτυχία ονομάζεται 'κατασβεσμένος ως προς εκείνο το μέρος'. Γνωρίζοντας, μοναχοί, την παροδικότητα της συνείδησης, τη μεταβολή, τη φθίση και την παύση, 'τόσο στο παρελθόν όσο και τώρα, όλη η συνείδηση είναι παροδική, οδυνηρή και υποκείμενη σε μεταβολή', βλέποντας έτσι αυτό όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία, η λύπη, ο θρήνος, ο πόνος, η δυσαρέσκεια και το άγχος εγκαταλείπονται. Με την εγκατάλειψή τους δεν ταράζεται· μη ταραζόμενος διαμένει στην ευτυχία· ο μοναχός που διαμένει στην ευτυχία ονομάζεται 'κατασβεσμένος ως προς εκείνο το μέρος'.» Πρώτο.