2.
Η ομιλία για τη δυσαρέσκεια
210.
Κάποτε... κ.λπ...
ο σεβάσμιος Βανγκίσα διέμενε στην Αλαβί, στο ιερό μνημείο Αγγκαλάβα, μαζί με τον σεβάσμιο Νιγκρόντακάππα, τον μέντορά του.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Νιγκρόντακάππα, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, έμπαινε στο μοναστήρι, και έβγαινε το βράδυ ή την επόμενη μέρα την κατάλληλη ώρα.
Εκείνη την περίοδο στον σεβάσμιο Βανγκίσα είχε δημιουργηθεί δυσαρέσκεια, η λαγνεία κατέβαλλε τη συνείδησή του.
Τότε στον σεβάσμιο Βανγκίσα ήρθε αυτή η σκέψη:
«Αλίμονο, είναι απώλεια για μένα, πράγματι δεν είναι κέρδος για μένα·
είναι κακή τύχη για μένα, πράγματι δεν είναι καλή τύχη για μένα·
αφού σε μένα έχει δημιουργηθεί δυσαρέσκεια, η λαγνεία καταβάλλει τη συνείδησή μου·
πώς θα μπορούσε να είναι δυνατόν εδώ, κάποιος άλλος να απομακρύνει τη δυσαρέσκειά μου και να δημιουργήσει ευχαρίστηση.
Γιατί να μην απομακρύνω εγώ ο ίδιος τη δυσαρέσκεια του εαυτού μου και να δημιουργήσω ευχαρίστηση;»
Τότε ο σεβάσμιος Βανγκίσα, αφού ο ίδιος απομάκρυνε τη δυσαρέσκεια του εαυτού του και δημιούργησε ευχαρίστηση, εκείνη τη στιγμή είπε αυτούς τους στίχους:
ας μη δημιουργεί νοητική μόλυνση πουθενά, χωρίς νοητικές μολύνσεις, χωρίς τέρψη, αυτός πράγματι είναι μοναχός.
οτιδήποτε φθείρεται, όλα είναι παροδικά, έτσι κατανοώντας ζουν οι απελευθερωμένοι.
εδώ απομάκρυνε την επιθυμία, χωρίς λαχτάρα, αυτόν που εδώ δεν προσκολλάται, αυτόν αποκαλούν σοφό.
και να μην ανήκει σε ομάδα πουθενά, ούτε να είναι αυτός που μιλάει χυδαία, αυτός είναι μοναχός.
τη γαλήνια κατάσταση έφτασε ο σοφός, εξαρτώμενος από αυτήν, έχοντας επιτύχει το τελικό Νιμπάνα, περιμένει τον χρόνο».