2.
Η ομιλία για τον βραχύβιο
42.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκε από την απομόνωση, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο:
«Θαυμαστό, Σεβάσμιε Κύριε, εκπληκτικό, Σεβάσμιε Κύριε!
Πόσο βραχύβια πράγματι, σεβάσμιε κύριε, ήταν η μητέρα του Ευλογημένου· επτά ημέρες μετά τη γέννηση του Ευλογημένου, η μητέρα του Ευλογημένου πέθανε και επαναγεννήθηκε στον κόσμο των Τουσίτα».
«Έτσι είναι, Άναντα, βραχύβιες πράγματι, Άναντα, είναι οι μητέρες των Μπόντχισαττα. Επτά ημέρες μετά τη γέννηση των Μπόντχισαττα, οι μητέρες των Μπόντχισαττα πεθαίνουν και επαναγεννιούνται στον κόσμο των Τουσίτα».
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
όλα θα φύγουν εγκαταλείποντας το σώμα·
αυτή την καταστροφή όλων γνωρίζοντας, ο επιδέξιος,
ενεργητικός θα πρέπει να ακολουθεί την άγια ζωή». Δεύτερο.