4.
Η ομιλία για το παροδικό
66.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Τότε κάποιος μοναχός... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Καλώς, σεβάσμιε κύριε, ας μου διδάξει ο Ευλογημένος τη Διδασκαλία συνοπτικά... κ.λπ...
να παραμείνω ενεργητικός, αποφασισμένος».
«Ό,τι, μοναχέ, είναι παροδικό·
εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί».
«Κατανοήθηκε, Ευλογημένε·
κατανοήθηκε, Καλότυχε».
«Πώς όμως εσύ, μοναχέ, κατανοείς αναλυτικά το νόημα αυτού που ειπώθηκε συνοπτικά από εμένα;» «Η ύλη, σεβάσμιε κύριε, είναι παροδική· εκεί η επιθυμία μου πρέπει να εγκαταλειφθεί. Το αίσθημα... η αντίληψη... οι δραστηριότητες... η συνείδηση είναι παροδική· εκεί η επιθυμία μου πρέπει να εγκαταλειφθεί. Αυτού, σεβάσμιε κύριε, που ειπώθηκε συνοπτικά από τον Ευλογημένο, κατανοώ έτσι αναλυτικά το νόημα».
«Καλώς, καλώς, μοναχέ! Καλώς πράγματι εσύ, μοναχέ, κατανοείς αναλυτικά το νόημα αυτού που ειπώθηκε συνοπτικά από εμένα. Η ύλη, μοναχέ, είναι παροδική· εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί. Το αίσθημα είναι παροδικό... η αντίληψη... οι δραστηριότητες... η συνείδηση είναι παροδική· εκεί πράγματι η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί. Αυτού λοιπόν, μοναχέ, που ειπώθηκε συνοπτικά από εμένα, έτσι αναλυτικά πρέπει να κατανοηθεί το νόημα»... κ.λπ... Και εκείνος ο μοναχός έγινε ένας από τους Άξιους. Τέταρτο.