6.
Η ομιλία για τον Άναντα
37.
Κάποτε ο σεβάσμιος Άναντα διέμενε στην Κοσάμπι, στο μοναστήρι του Γκοσίτα.
Εκεί ο σεβάσμιος Άναντα απευθύνθηκε στους μοναχούς -
«Φίλοι μοναχοί».
«Φίλε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον σεβάσμιο Άναντα.
Ο σεβάσμιος Άναντα είπε αυτό:
«Θαυμαστό, φίλε, εκπληκτικό, φίλε! Πόσο πολύ από τον Ευλογημένο που γνωρίζει και βλέπει, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο, η επίτευξη ευκαιρίας μέσα στον περιορισμό κατανοήθηκε για τον εξαγνισμό των όντων, για την υπέρβαση της λύπης και του θρήνου, για την πάροδο του πόνου και της δυσαρέσκειας, για την επίτευξη της πραγματικής μεθόδου, για την πραγμάτωση του Νιμπάνα. Θα υπάρχει πράγματι το ίδιο μάτι και εκείνες οι υλικές μορφές, αλλά δεν θα βιώνει αυτή την αισθητήρια βάση. Θα υπάρχει πράγματι το ίδιο αυτί και εκείνοι οι ήχοι, αλλά δεν θα βιώνει αυτή την αισθητήρια βάση. Θα υπάρχει πράγματι η ίδια μύτη και εκείνες οι οσμές, αλλά δεν θα βιώνει αυτή την αισθητήρια βάση. Θα υπάρχει πράγματι η ίδια γλώσσα και εκείνες οι γεύσεις, αλλά δεν θα βιώνει αυτή την αισθητήρια βάση. Θα υπάρχει πράγματι το ίδιο σώμα και εκείνα τα απτά αντικείμενα, αλλά δεν θα βιώνει αυτή την αισθητήρια βάση».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο σεβάσμιος Ουντάγι είπε στον σεβάσμιο Άναντα - «Αυτός που έχει αντίληψη πράγματι, φίλε Άναντα, δεν βιώνει εκείνη την αισθητήρια βάση ή αυτός που δεν έχει αντίληψη;» «Αυτός που έχει αντίληψη πράγματι, φίλε, δεν βιώνει εκείνη την αισθητήρια βάση, όχι αυτός που δεν έχει αντίληψη».
«Με ποια αντίληψη όμως, φίλε, δεν βιώνει εκείνη την αισθητήρια βάση;» «Εδώ, φίλε, ένας μοναχός, με την πλήρη υπέρβαση των αντιλήψεων της υλικής μορφής, με την πάροδο των αντιλήψεων της αποστροφής, με τη μη προσοχή στις αντιλήψεις της ποικιλομορφίας, σκεπτόμενος 'άπειρος είναι ο χώρος', έχοντας επιτύχει το επίπεδο του άπειρου χώρου, διαμένει. Ακόμη και με τέτοια αντίληψη, φίλε, δεν βιώνει εκείνη την αισθητήρια βάση.
«Επιπλέον, φίλε, ένας μοναχός, έχοντας υπερβεί πλήρως το επίπεδο του άπειρου χώρου, σκεπτόμενος 'άπειρη είναι η συνείδηση', έχοντας επιτύχει το επίπεδο της άπειρης συνείδησης, διαμένει. Ακόμη και με τέτοια αντίληψη, φίλε, δεν βιώνει εκείνη την αισθητήρια βάση.
«Επιπλέον, φίλε, ένας μοναχός, έχοντας υπερβεί πλήρως το επίπεδο της άπειρης συνείδησης, σκεπτόμενος 'δεν υπάρχει τίποτε', έχοντας επιτύχει το επίπεδο της μηδαμινότητας, διαμένει. Ακόμη και με τέτοια αντίληψη, φίλε, δεν βιώνει εκείνη την αισθητήρια βάση».
«Κάποτε εγώ, φίλε, διέμενα στη Σακέτα, στο δάσος Αντζάνα, στο πάρκο των ελαφιών. Τότε, φίλε, η μοναχή κάτοικος της Τζατίλα πλησίασε εμένα· αφού πλησίασε, μου απέδωσε σεβασμό και στάθηκε στο πλάι. Στεκόμενη στο πλάι, φίλε, η μοναχή κάτοικος της Τζατίλα μου είπε: 'Αυτή, σεβάσμιε Άναντα, η αυτοσυγκέντρωση που δεν κλίνει προς τα εμπρός ούτε κλίνει προς τα πίσω, ούτε επιτυγχάνεται μέσω καταστολής και αποτροπής με προσπάθεια, λόγω της απελευθέρωσης είναι σταθερή, λόγω της σταθερότητας είναι ικανοποιημένη, λόγω της ικανοποίησης δεν ταράζεται. Αυτή, σεβάσμιε Άναντα, η αυτοσυγκέντρωση με ποιον καρπό έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο;'
«Όταν αυτό ειπώθηκε, εγώ, φίλε, είπα στη μοναχή κάτοικο της Τζατίλα: 'Αυτή, αδελφή, η αυτοσυγκέντρωση που δεν κλίνει προς τα εμπρός ούτε κλίνει προς τα πίσω, ούτε επιτυγχάνεται μέσω καταστολής και αποτροπής με προσπάθεια, λόγω της απελευθέρωσης είναι σταθερή, λόγω της σταθερότητας είναι ικανοποιημένη, λόγω της ικανοποίησης δεν ταράζεται. Αυτή, αδελφή, η αυτοσυγκέντρωση έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο ότι έχει ως καρπό την τελική απελευθερωτική γνώση'. Ακόμη και με τέτοια αντίληψη, φίλε, δεν βιώνει εκείνη την αισθητήρια βάση». Έκτο.