5.
Paṭhamanatumhākaṃsuttaṃ
138.
‘‘Yaṃ, bhikkhave, na tumhākaṃ taṃ pajahatha.
Taṃ vo pahīnaṃ hitāya sukhāya bhavissati.
Kiñca, bhikkhave, na tumhākaṃ?
Cakkhu, bhikkhave, na tumhākaṃ;
taṃ pajahatha.
Taṃ vo pahīnaṃ hitāya sukhāya bhavissati...pe...
jivhā na tumhākaṃ;
taṃ pajahatha.
Sā vo pahīnā hitāya sukhāya bhavissati...pe...
mano na tumhākaṃ;
taṃ pajahatha.
So vo pahīno hitāya sukhāya bhavissati.
Seyyathāpi, bhikkhave, yaṃ imasmiṃ jetavane tiṇakaṭṭhasākhāpalāsaṃ taṃ jano hareyya vā ḍaheyya vā yathāpaccayaṃ vā kareyya, api nu tumhākaṃ evamassa -
‘amhe jano harati vā ḍahati vā yathāpaccayaṃ vā karotī’’’ti?
‘‘No hetaṃ, bhante’’.
‘‘Taṃ kissa hetu’’?
‘‘Na hi no etaṃ, bhante, attā vā attaniyaṃ vā’’ti.
‘‘Evameva kho, bhikkhave, cakkhu na tumhākaṃ;
taṃ pajahatha.
Taṃ vo pahīnaṃ hitāya sukhāya bhavissati...pe...
jivhā na tumhākaṃ;
taṃ pajahatha.
Sā vo pahīnā hitāya sukhāya bhavissati...pe...
mano na tumhākaṃ;
taṃ pajahatha.
So vo pahīno hitāya sukhāya bhavissatī’’ti.
Pañcamaṃ.