5.
Saṅgāravasuttaṃ
117.
Atha kho saṅgāravo brāhmaṇo yena bhagavā tenupasaṅkami;
upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṃ sammodi.
Sammodanīyaṃ kathaṃ sāraṇīyaṃ vītisāretvā ekamantaṃ nisīdi.
Ekamantaṃ nisinno kho saṅgāravo brāhmaṇo bhagavantaṃ etadavoca -
‘‘kiṃ nu kho, bho gotama, orimaṃ tīraṃ, kiṃ pārimaṃ tīra’’nti?
‘‘Micchādiṭṭhi kho, brāhmaṇa, orimaṃ tīraṃ, sammādiṭṭhi pārimaṃ tīraṃ;
micchāsaṅkappo orimaṃ tīraṃ, sammāsaṅkappo pārimaṃ tīraṃ;
micchāvācā orimaṃ tīraṃ, sammāvācā pārimaṃ tīraṃ;
micchākammanto orimaṃ tīraṃ, sammākammanto pārimaṃ tīraṃ;
micchāājīvo orimaṃ tīraṃ, sammāājīvo pārimaṃ tīraṃ;
micchāvāyāmo orimaṃ tīraṃ, sammāvāyāmo pārimaṃ tīraṃ;
micchāsati orimaṃ tīraṃ, sammāsati pārimaṃ tīraṃ;
micchāsamādhi orimaṃ tīraṃ, sammāsamādhi pārimaṃ tīraṃ;
micchāñāṇaṃ orimaṃ tīraṃ, sammāñāṇaṃ pārimaṃ tīraṃ;
micchāvimutti orimaṃ tīraṃ, sammāvimutti pārimaṃ tīranti.
Idaṃ kho, brāhmaṇa, orimaṃ tīraṃ, idaṃ pārimaṃ tīranti.
Athāyaṃ itarā pajā, tīramevānudhāvati.
Te janā pāramessanti, maccudheyyaṃ suduttaraṃ.
Okā anokamāgamma, viveke yattha dūramaṃ.
Pariyodapeyya attānaṃ, cittaklesehi paṇḍito.
Ādānapaṭinissagge, anupādāya ye ratā;
Khīṇāsavā jutimanto, te loke parinibbutā’’ti. pañcamaṃ;