7.
Tissametteyyasuttaṃ
‘‘Methunamanuyuttassa, (iccāyasmā tisso metteyyo) vighātaṃ brūhi mārisa;
Sutvāna tava sāsanaṃ, viveke sikkhissāmase.
‘‘Methunamanuyuttassa, (metteyyāti bhagavā) mussate vāpi sāsanaṃ;
Micchā ca paṭipajjati, etaṃ tasmiṃ anāriyaṃ.
‘‘Eko pubbe caritvāna, methunaṃ yo nisevati;
Yānaṃ bhantaṃ va taṃ loke, hīnamāhu puthujjanaṃ.
‘‘Yaso kitti ca yā pubbe, hāyate vāpi tassa sā;
Etampi disvā sikkhetha, methunaṃ vippahātave.
‘‘Saṅkappehi pareto so, kapaṇo viya jhāyati;
Sutvā paresaṃ nigghosaṃ, maṅku hoti tathāvidho.
‘‘Atha satthāni kurute, paravādehi codito;
Esa khvassa mahāgedho, mosavajjaṃ pagāhati.
‘‘Paṇḍitoti samaññāto, ekacariyaṃ adhiṭṭhito;
Athāpi methune yutto, mandova parikissati.
‘‘Etamādīnavaṃ ñatvā, muni pubbāpare idha;
Ekacariyaṃ daḷhaṃ kayirā, na nisevetha methunaṃ.
‘‘Vivekaññeva sikkhetha, etadariyānamuttamaṃ;
Na tena seṭṭho maññetha, sa ve nibbānasantike.
‘‘Rittassa munino carato, kāmesu anapekkhino;
Oghatiṇṇassa pihayanti, kāmesu gadhitā pajā’’ti.
Tissametteyyasuttaṃ sattamaṃ niṭṭhitaṃ.