3.
Pesalasuttaṃ
211.
Ekaṃ samayaṃ āyasmā vaṅgīso āḷaviyaṃ viharati aggāḷave cetiye āyasmatā nigrodhakappena upajjhāyena saddhiṃ.
Tena kho pana samayena āyasmā vaṅgīso attano paṭibhānena aññe pesale bhikkhū atimaññati.
Atha kho āyasmato vaṅgīsassa etadahosi -
‘‘alābhā vata me, na vata me lābhā;
dulladdhaṃ vata me, na vata me suladdhaṃ;
yvāhaṃ attano paṭibhānena aññe pesale bhikkhū atimaññāmī’’ti.
Atha kho āyasmā vaṅgīso attanāva attano vippaṭisāraṃ uppādetvā tāyaṃ velāyaṃ imā gāthāyo abhāsi -
Asesaṃ mānapathasmiṃ, samucchito vippaṭisārīhuvā cirarattaṃ.
Socanti janā cirarattaṃ, mānahatā nirayaṃ upapannā.
Kittiñca sukhañca anubhoti, dhammadasoti tamāhu pahitattaṃ.
Mānañca pahāya asesaṃ, vijjāyantakaro samitāvī’’ti.