3.
Padhāniyaṅgasuttaṃ
53.
‘‘Pañcimāni, bhikkhave, padhāniyaṅgāni.
Katamāni pañca?
Idha, bhikkhave, bhikkhu saddho hoti, saddahati tathāgatassa bodhiṃ -
‘itipi so bhagavā arahaṃ sammāsambuddho vijjācaraṇasampanno sugato lokavidū anuttaro purisadammasārathi satthā devamanussānaṃ buddho bhagavā’ti.
Appābādho hoti appātaṅko;
samavepākiniyā gahaṇiyā samannāgato nātisītāya nāccuṇhāya majjhimāya padhānakkhamāya;
asaṭho hoti amāyāvī;
yathābhūtaṃ attānaṃ āvikattā satthari vā viññūsu vā sabrahmacārīsu;
āraddhavīriyo viharati akusalānaṃ dhammānaṃ pahānāya kusalānaṃ dhammānaṃ upasampadāya, thāmavā daḷhaparakkamo anikkhittadhuro kusalesu dhammesu;
paññavā hoti, udayatthagāminiyā paññāya samannāgato ariyāya nibbedhikāya sammā dukkhakkhayagāminiyā.
Imāni kho, bhikkhave, pañca padhāniyaṅgānī’’ti.
Tatiyaṃ.