1.
Cakkhusuttaṃ
302.
Sāvatthinidānaṃ.
‘‘Cakkhuṃ, bhikkhave, aniccaṃ vipariṇāmi aññathābhāvi;
sotaṃ aniccaṃ vipariṇāmi aññathābhāvi;
ghānaṃ aniccaṃ vipariṇāmi aññathābhāvi;
jivhā aniccā vipariṇāmī aññathābhāvī; kāyo anicco vipariṇāmī aññathābhāvī;
mano anicco vipariṇāmī aññathābhāvī.
Yo, bhikkhave, ime dhamme evaṃ saddahati adhimuccati -
ayaṃ vuccati saddhānusārī, okkanto sammattaniyāmaṃ, sappurisabhūmiṃ okkanto, vītivatto puthujjanabhūmiṃ;
abhabbo taṃ kammaṃ kātuṃ, yaṃ kammaṃ katvā nirayaṃ vā tiracchānayoniṃ vā pettivisayaṃ vā upapajjeyya;
abhabbo ca tāva kālaṃ kātuṃ yāva na sotāpattiphalaṃ sacchikaroti’’.
‘‘Yassa kho, bhikkhave, ime dhammā evaṃ paññāya mattaso nijjhānaṃ khamanti, ayaṃ vuccati - ‘dhammānusārī, okkanto sammattaniyāmaṃ, sappurisabhūmiṃ okkanto, vītivatto puthujjanabhūmiṃ; abhabbo taṃ kammaṃ kātuṃ, yaṃ kammaṃ katvā nirayaṃ vā tiracchānayoniṃ vā pettivisayaṃ vā upapajjeyya; abhabbo ca tāva kālaṃ kātuṃ yāva na sotāpattiphalaṃ sacchikaroti’. Yo, bhikkhave, ime dhamme evaṃ pajānāti evaṃ passati, ayaṃ vuccati - ‘sotāpanno avinipātadhammo niyato sambodhiparāyano’’’ti. Paṭhamaṃ.