3.
Āsavakkhayasuttaṃ
102.
Vuttañhetaṃ bhagavatā, vuttamarahatāti me sutaṃ -
‘‘Jānatohaṃ, bhikkhave, passato āsavānaṃ khayaṃ vadāmi, no ajānato no apassato. Kiñca, bhikkhave, jānato, kiṃ passato āsavānaṃ khayo hoti? Idaṃ dukkhanti, bhikkhave, jānato passato āsavānaṃ khayo hoti. Ayaṃ dukkhasamudayoti, bhikkhave, jānato passato āsavānaṃ khayo hoti. Ayaṃ dukkhanirodhoti, bhikkhave, jānato passato āsavānaṃ khayo hoti. Ayaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadāti, bhikkhave, jānato passato āsavānaṃ khayo hoti. Evaṃ kho, bhikkhave, jānato evaṃ passato āsavānaṃ khayo hotī’’ti. Etamatthaṃ bhagavā avoca. Tatthetaṃ iti vuccati -
Khayasmiṃ paṭhamaṃ ñāṇaṃ, tato aññā anantarā.
Uppajjati khaye ñāṇaṃ, khīṇā saṃyojanā iti.
Nibbānaṃ adhigantabbaṃ, sabbaganthappamocana’’nti.
Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti. Tatiyaṃ.