8.
Nāvāsuttaṃ
Yasmā hi dhammaṃ puriso vijaññā, indaṃva naṃ devatā pūjayeyya;
So pūjito tasmi pasannacitto, bahussuto pātukaroti dhammaṃ.
Tadaṭṭhikatvāna nisamma dhīro, dhammānudhammaṃ paṭipajjamāno;
Viññū vibhāvī nipuṇo ca hoti, yo tādisaṃ bhajati appamatto.
Khuddañca bālaṃ upasevamāno, anāgatatthañca usūyakañca;
Idheva dhammaṃ avibhāvayitvā, avitiṇṇakaṅkho maraṇaṃ upeti.
Yathā naro āpagamotaritvā, mahodakaṃ salilaṃ sīghasotaṃ;
So vuyhamāno anusotagāmī, kiṃ so pare sakkhati tārayetuṃ.
Tatheva dhammaṃ avibhāvayitvā, bahussutānaṃ anisāmayatthaṃ;
Sayaṃ ajānaṃ avitiṇṇakaṅkho, kiṃ so pare sakkhati nijjhapetuṃ.
Yathāpi nāvaṃ daḷhamāruhitvā, phiyena rittena samaṅgibhūto;
So tāraye tattha bahūpi aññe, tatrūpayaññū kusalo mutīmā.
Evampi yo vedagu bhāvitatto, bahussuto hoti avedhadhammo;
So kho pare nijjhapaye pajānaṃ, sotāvadhānūpanisūpapanne.
Tasmā have sappurisaṃ bhajetha, medhāvinañceva bahussutañca;
Aññāya atthaṃ paṭipajjamāno, viññātadhammo sa sukhaṃ labhethāti.
Nāvāsuttaṃ aṭṭhamaṃ niṭṭhitaṃ.