8.
Saddhasuttaṃ
38.
‘‘Pañcime, bhikkhave, saddhe kulaputte ānisaṃsā.
Katame pañca?
Ye te, bhikkhave, loke santo sappurisā te saddhaññeva paṭhamaṃ anukampantā anukampanti, no tathā assaddhaṃ;
saddhaññeva paṭhamaṃ upasaṅkamantā upasaṅkamanti, no tathā assaddhaṃ;
saddhaññeva paṭhamaṃ paṭiggaṇhantā paṭiggaṇhanti, no tathā assaddhaṃ;
saddhaññeva paṭhamaṃ dhammaṃ desentā desenti, no tathā assaddhaṃ;
saddho kāyassa bhedā paraṃ maraṇā sugatiṃ saggaṃ lokaṃ upapajjati.
Ime kho, bhikkhave, pañca saddhe kulaputte ānisaṃsā.
‘‘Seyyathāpi, bhikkhave, subhūmiyaṃ catumahāpathe mahānigrodho samantā pakkhīnaṃ paṭisaraṇaṃ hoti; evamevaṃ kho, bhikkhave, saddho kulaputto bahuno janassa paṭisaraṇaṃ hoti bhikkhūnaṃ bhikkhunīnaṃ upāsakānaṃ upāsikāna’’nti.
Mūlavā phalasampanno, patiṭṭhā hoti pakkhinaṃ.
Chāyaṃ chāyatthikā yanti, phalatthā phalabhojino.
Nivātavuttiṃ atthaddhaṃ, sorataṃ sakhilaṃ muduṃ.
Puññakkhettāni lokasmiṃ, sevanti tādisaṃ naraṃ.
Yaṃ so dhammaṃ idhaññāya, parinibbāti anāsavo’’ti. aṭṭhamaṃ;