3.
Nissaraṇiyasuttaṃ
72.
Vuttañhetaṃ bhagavatā, vuttamarahatāti me sutaṃ -
‘‘Tisso imā, bhikkhave, nissaraṇiyā dhātuyo. Katamā tisso? Kāmānametaṃ nissaraṇaṃ yadidaṃ nekkhammaṃ, rūpānametaṃ nissaraṇaṃ yadidaṃ āruppaṃ, yaṃ kho pana kiñci bhūtaṃ saṅkhataṃ paṭiccasamuppannaṃ nirodho tassa nissaraṇaṃ - imā kho, bhikkhave, tisso nissaraṇiyā dhātuyo’’ti. Etamatthaṃ bhagavā avoca. Tatthetaṃ iti vuccati -
‘‘Kāmanissaraṇaṃ ñatvā, rūpānañca atikkamaṃ;
Sabbasaṅkhārasamathaṃ, phusaṃ ātāpi sabbadā.
‘‘Sa ve sammaddaso bhikkhu, yato tattha vimuccati;
Abhiññāvosito santo, sa ve yogātigo munī’’ti.
Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti. Tatiyaṃ.