2.
Aratisuttaṃ
210.
Ekaṃ samayaṃ...pe...
āyasmā vaṅgīso āḷaviyaṃ viharati aggāḷave cetiye āyasmatā nigrodhakappena upajjhāyena saddhiṃ.
Tena kho pana samayena āyasmā nigrodhakappo pacchābhattaṃ piṇḍapātapaṭikkanto vihāraṃ pavisati, sāyaṃ vā nikkhamati aparajju vā kāle.
Tena kho pana samayena āyasmato vaṅgīsassa anabhirati uppannā hoti, rāgo cittaṃ anuddhaṃseti.
Atha kho āyasmato vaṅgīsassa etadahosi -
‘‘alābhā vata me, na vata me lābhā;
dulladdhaṃ vata me, na vata me suladdhaṃ;
yassa me anabhirati uppannā, rāgo cittaṃ anuddhaṃseti;
taṃ kutettha labbhā, yaṃ me paro anabhiratiṃ vinodetvā abhiratiṃ uppādeyya.
Yaṃnūnāhaṃ attanāva attano anabhiratiṃ vinodetvā abhiratiṃ uppādeyya’’nti.
Atha kho āyasmā vaṅgīso attanāva attano anabhiratiṃ vinodetvā abhiratiṃ uppādetvā tāyaṃ velāyaṃ imā gāthāyo abhāsi -
Vanathaṃ na kareyya kuhiñci, nibbanatho arato sa hi bhikkhu.
Kiñci parijīyati sabbamaniccaṃ, evaṃ samecca caranti mutattā.
Ettha vinodaya chandamanejo, yo ettha na limpati taṃ munimāhu.
Na ca vaggagatassa kuhiñci, no pana duṭṭhullabhāṇī sa bhikkhu.
Santaṃ padaṃ ajjhagamā muni paṭicca, parinibbuto kaṅkhati kāla’’nti.