3.
Tapanīyasuttaṃ
3.
‘‘Dveme, bhikkhave, dhammā tapanīyā.
Katame dve?
Idha, bhikkhave, ekaccassa kāyaduccaritaṃ kataṃ hoti, akataṃ hoti kāyasucaritaṃ;
vacīduccaritaṃ kataṃ hoti;
akataṃ hoti vacīsucaritaṃ;
manoduccaritaṃ kataṃ hoti, akataṃ hoti manosucaritaṃ.
So ‘kāyaduccaritaṃ me kata’nti tappati, ‘akataṃ me kāyasucarita’nti tappati;
‘vacīduccaritaṃ me kata’nti tappati, ‘akataṃ me vacīsucarita’nti tappati;
‘manoduccaritaṃ me kata’nti tappati, ‘akataṃ me manosucarita’nti tappati.
Ime kho, bhikkhave, dve dhammā tapanīyā’’ti.
Tatiyaṃ.