6.
Η ομιλία για τον Πίντολα
36.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Πιντολαμπαραντβάτζα καθόταν όχι μακριά από τον Ευλογημένο, διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, δασόβιος, καταναλωτής προσφερόμενης τροφής, φορών χιτώνες από κουρέλια, φορών τρεις χιτώνες, με λίγες επιθυμίες, ικανοποιημένος, απομονωμένος, χωρίς συντροφιά, καταβάλλοντας έντονη ενεργητικότητα, υποστηρικτής της ασκητικής πρακτικής, αφοσιωμένος στην ανώτερη συνείδηση.
Ο Ευλογημένος είδε τον σεβάσμιο Πιντολαμπαραντβάτζα να κάθεται όχι μακριά, διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, δασόβιο, καταναλωτή προσφερόμενης τροφής, φορώντας χιτώνες από κουρέλια, φορώντας τρεις χιτώνες, με λίγες επιθυμίες, ικανοποιημένο, απομονωμένο, χωρίς συντροφιά, καταβάλλοντας έντονη ενεργητικότητα, υποστηρικτή της ασκητικής πρακτικής, αφοσιωμένο στην ανώτερη συνείδηση.
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
η μετριοπάθεια στην τροφή, και η απομονωμένη κατοικία·
και η προσπάθεια στην ανώτερη συνείδηση, αυτή είναι η διδασκαλία των Βουδών». Έκτο.