7.
Η ομιλία για τον Ναγκαντάττα
227.
Κάποτε ο σεβάσμιος Ναγκαδάττα διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Ναγκαδάττα εισερχόταν στο χωριό πολύ νωρίς και επέστρεφε πολύ αργά την ημέρα.
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος, με συμπόνια για τον σεβάσμιο Ναγκαδάττα, επιθυμώντας το καλό του, θέλοντας να συγκλονίσει τον σεβάσμιο Ναγκαδάττα, πήγε εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Ναγκαδάττα·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Ναγκαδάττα με στίχους:
«Μπες την κατάλληλη ώρα, Ναγκαδάττα, και αφού έρχεσαι την ημέρα περιπλανιέσαι υπερβολικά·
σε συντροφιά με οικοδεσπότες, μοιράζεσαι την ευτυχία και τη δυστυχία τους.
«Φοβάμαι για τον Ναγκαδάττα τον πολύ θρασύ, δεμένο με τις οικογένειες·
μακάρι να μην υποκύψει στην εξουσία του ισχυρού βασιλιά του θανάτου, του καταστροφέα».
Τότε ο σεβάσμιος Ναγκαδάττα, συγκλονισμένος από εκείνη τη θεότητα, κατέληξε σε συγκλονισμό.