12.
Η ομιλία για το μεσημέρι
232.
Κάποτε κάποιος μοναχός διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος πήγε εκεί όπου ήταν εκείνος ο μοναχός·
αφού πλησίασε, είπε αυτόν τον στίχο κοντά σε εκείνον τον μοναχό:
«Όταν ο μεσημεριανός χρόνος σταθεροποιείται, όταν τα πουλιά κάθονται ήσυχα,
το μεγάλο δάσος αντηχεί, αυτός ο φόβος μου έρχεται στον νου.
«Όταν ο μεσημεριανός χρόνος σταθεροποιείται, όταν τα πουλιά κάθονται ήσυχα,
το μεγάλο δάσος αντηχεί, αυτή η ευχαρίστηση μου έρχεται στον νου».