6.
Η ομιλία για την επίτευξη της υπέρτατης ανακούφισης
319.
«'Αυτός που έχει επιτύχει την ύψιστη ανακούφιση, αυτός που έχει επιτύχει την ύψιστη ανακούφιση', φίλε Σαριπούττα, λέγεται.
Σε ποιο βαθμό άραγε, φίλε, κάποιος έχει επιτύχει την ύψιστη ανακούφιση;»
«Όταν, φίλε, ένας μοναχός έχοντας κατανοήσει όπως πραγματικά είναι την προέλευση και την πάροδο και την απόλαυση και τον κίνδυνο και τη διαφυγή από τις έξι αισθητηριακές βάσεις της επαφής, είναι απελευθερωμένος μέσω της μη προσκόλλησης, σε αυτό το βαθμό, φίλε, έχει επιτύχει την ύψιστη ανακούφιση».
«Υπάρχει όμως, φίλε, οδός, υπάρχει πρακτική για την πραγμάτωση αυτής της ύψιστης ανακούφισης;»
«Υπάρχει πράγματι, φίλε, οδός, υπάρχει πρακτική για την πραγμάτωση αυτής της ύψιστης ανακούφισης».
«Ποια όμως, φίλε, είναι η οδός, ποια η πρακτική για την πραγμάτωση αυτής της ύψιστης ανακούφισης;»
«Αυτή ακριβώς, φίλε, η ευγενής οκταμελής οδός είναι για την πραγμάτωση αυτής της ύψιστης ανακούφισης, δηλαδή -
ορθή άποψη, ορθός λογισμός, ορθή ομιλία, ορθή πράξη, ορθός βιοπορισμός, ορθή προσπάθεια, ορθή μνήμη, ορθή αυτοσυγκέντρωση.
Αυτή πράγματι, φίλε, είναι η οδός, αυτή η πρακτική για την πραγμάτωση αυτής της ύψιστης ανακούφισης».
«Ευλογημένη, φίλε, είναι η οδός, ευλογημένη η πρακτική για την πραγμάτωση αυτής της ύψιστης ανακούφισης.
Και είναι αρκετό, φίλε Σαριπούττα, για επιμέλεια».
Έκτο.