10.
Η δεύτερη ομιλία με την παρομοίωση των χεριών και των ποδιών
237.
«Όταν υπάρχουν χέρια, μοναχοί, υπάρχει το πιάσιμο και το αφήσιμο·
όταν υπάρχουν πόδια, υπάρχει το προχώρημα και το οπισθοχώρημα·
όταν υπάρχουν αρθρώσεις, υπάρχει το λύγισμα και το τέντωμα·
όταν υπάρχει κοιλιά, υπάρχει η πείνα και η δίψα.
Ακριβώς έτσι, μοναχοί, όταν υπάρχει το μάτι, με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία... κ.λπ...
όταν υπάρχει η γλώσσα... κ.λπ...
όταν υπάρχει ο νους, με τη νοητική επαφή ως συνθήκη εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία... κ.λπ...
«Όταν δεν υπάρχουν χέρια, μοναχοί, δεν υπάρχει το πιάσιμο και το αφήσιμο· όταν δεν υπάρχουν πόδια, δεν υπάρχει το προχώρημα και το οπισθοχώρημα· όταν δεν υπάρχουν αρθρώσεις, δεν υπάρχει το λύγισμα και το τέντωμα· όταν δεν υπάρχει κοιλιά, δεν υπάρχει η πείνα και η δίψα. Ακριβώς έτσι, μοναχοί, όταν δεν υπάρχει το μάτι, με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη δεν εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία... κ.λπ... όταν δεν υπάρχει η γλώσσα, με τη γλωσσική επαφή ως συνθήκη δεν εγείρεται... κ.λπ... όταν δεν υπάρχει ο νους, με τη νοητική επαφή ως συνθήκη δεν εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία». Δέκατη.