Kakudha Sutta (SN 2.18) – Η ομιλία για τον Κακούντχα

8. Η ομιλία για τον Κακούντχα

99. More Details Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σακέτα, στο δάσος Αντζάνα, στο πάρκο των ελαφιών. Τότε ο Κακούντα, ο νεαρός θεός, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το δάσος Αντζάνα, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκε στο πλάι. Καθώς στεκόταν στο πλάι, ο Κακούντα, ο νεαρός θεός, είπε στον Ευλογημένο: «Χαίρεσαι, ασκητή;» «Τι έχοντας αποκτήσει, φίλε;» «Τότε λοιπόν, ασκητή, θλίβεσαι;» «Τι έχοντας χάσει, φίλε;» «Τότε λοιπόν, ασκητή, ούτε χαίρεσαι ούτε θλίβεσαι;» «Ναι, φίλε».

«Μήπως εσύ είσαι χωρίς δυστυχία, μοναχέ, μήπως απόλαυση δεν υπάρχει;

Μήπως εσένα που κάθεσαι μόνος, η δυσαρέσκεια δεν σε κατακλύζει;»

«Χωρίς δυστυχία πράγματι είμαι εγώ, δαίμονα, και επίσης απόλαυση δεν υπάρχει·

και επίσης εμένα που κάθομαι μόνος, η δυσαρέσκεια δεν με κατακλύζει».

«Πώς εσύ είσαι χωρίς δυστυχία, μοναχέ, πώς απόλαυση δεν υπάρχει;

Πώς εσένα που κάθεσαι μόνος, η δυσαρέσκεια δεν σε κατακλύζει;»

«Σε αυτόν που έχει γεννηθεί στη δυστυχία πράγματι υπάρχει απόλαυση, σε αυτόν που έχει γεννηθεί στην απόλαυση πράγματι υπάρχει δυστυχία·

χωρίς απόλαυση, χωρίς δυστυχία ο μοναχός, έτσι να γνωρίζεις, φίλε».

«Μετά από πολύ καιρό πράγματι βλέπω βραχμάνο που έχει επιτύχει το τελικό Νιμπάνα·

χωρίς απόλαυση, χωρίς δυστυχία μοναχό, αυτόν που έχει διαβεί την προσκόλληση στον κόσμο».