10.
Η δεύτερη ομιλία για τον Άναντα
40.
«'Ομοφωνία στην Κοινότητα, ομοφωνία στην Κοινότητα', σεβάσμιε κύριε, λέγεται.
Σε ποιο βαθμό άραγε, σεβάσμιε κύριε, η Κοινότητα είναι ενωμένη;»
«Εδώ, Άναντα, μοναχοί παρουσιάζουν το μη σύμφωνο με τη Διδασκαλία ως μη σύμφωνο με τη Διδασκαλία, το σύμφωνο με τη Διδασκαλία ως σύμφωνο με τη Διδασκαλία, τη μη μοναστική διαγωγή ως μη μοναστική διαγωγή, τη μοναστική διαγωγή ως μοναστική διαγωγή, το μη ειπωμένο, το μη εκφρασμένο από τον Τατχάγκατα ως μη ειπωμένο, μη εκφρασμένο από τον Τατχάγκατα, το ειπωμένο, το εκφρασμένο από τον Τατχάγκατα ως ειπωμένο, εκφρασμένο από τον Τατχάγκατα, το μη συνηθισμένο από τον Τατχάγκατα ως μη συνηθισμένο από τον Τατχάγκατα, το συνηθισμένο από τον Τατχάγκατα ως συνηθισμένο από τον Τατχάγκατα, το μη θεσπισμένο από τον Τατχάγκατα ως μη θεσπισμένο από τον Τατχάγκατα, το θεσπισμένο από τον Τατχάγκατα ως θεσπισμένο από τον Τατχάγκατα.
Αυτοί με αυτά τα δέκα θέματα δεν αποσπούν, δεν αποχωρίζουν, δεν κάνουν ξεχωριστές πράξεις, δεν απαγγέλλουν ξεχωριστά τον κύριο μοναστικό κώδικα.
Σε αυτό το βαθμό, Άναντα, η Κοινότητα είναι ενωμένη».
«Αφού ενώσει όμως, σεβάσμιε κύριε, τη διασπασμένη Κοινότητα, τι παράγει αυτός;» «Υπέροχη αξιέπαινη πράξη παράγει, Άναντα». «Και τι είναι, σεβάσμιε κύριε, υπέροχη αξιέπαινη πράξη;» «Για έναν κοσμικό κύκλο, Άναντα, χαίρεται στον ευδαιμονικό κόσμο -
χαίρεται με την ομόνοια, εδραιωμένος στη Διδασκαλία, δεν εκπίπτει από την ελευθερία από τις δεσμεύσεις·
αφού ενώσει την Κοινότητα, για έναν κοσμικό κύκλο χαίρεται στον ευδαιμονικό κόσμο». Δέκατη.